Spiegelbeeld, mijn leven met anorexia
Sharmeela de Roo en Natasza Tardio

Anorexia: waarom? Een confronterend levensverhaal

Op 12-jarige leeftijd ontwikkelde zich bij Sharmeela de Roo zeer geleidelijk een eetstoornis. Wat begon met het overslaan van het ontbijt, resulteerde in een dramatische eetstoornis, waarvoor ze uiteindelijk zelfs moest worden opgenomen. Haar onzekerheid, de scheiding van haar ouders en het gevoel nergens te worden begrepen, werden ondergeschikt gemaakt aan haar obsessie ten aanzien van voedsel. Als ten slotte haar vriendin en lotgenote Femke overlijdt, begint langzaam tot haar door te dringen dat ze zo niet verder kan gaan. Geschokt door de zelfmoord van haar vriendin gaat Sharmeela het gevecht met haar eetstoornis aan – en ze wint. Spiegelbeeld is een verhaal waarin Sharmeela de Roo niet schroomt om zichzelf en haar gevoelens bloot te geven, en waarin ze ons een blik geeft in de denkwijze en ervaringen van een jong meisje, vechtend tegen een dodelijke ziekte, maar vooral tegen zichzelf.

Het schokkende maar optimistische verhaal van een vechter!

Vorig jaar organiseerde Uitgeverij Boekerij voor het eerst de Maand van het Bewogen Vrouwenleven. Onderdeel van deze maand was een schrijfactie waarbij vrouwen hun eigen levensverhaal konden in sturen.

Het levensverhaal van Sun-Mi Venema is door de jury, onder leiding van uitgever Erwin Koning, uitgekozen. Vanaf september, tijdens de Maand van het Bewogen Vrouwenleven, ligt haar boek Gevangen in mijn binnenwereld in de boekhandel.

Sun-Mi (Zuid-Korea, 1983) werd op anderhalfjarige leeftijd geadopteerd door de Nederlandse familie Venema. Na haar Mbo-studie werkte ze in een kinderdagverblijf in Zaandam. Een paar dagen voor haar achttiende verjaardag wordt Sun-Mi met een onbestemd gevoel wakker: er is iets mis. Ze krijgt een hersenstaminfarct waardoor ze tot op de dag van vandaag niet kan praten of volledig bewegen, het zogenaamde locked-in-syndroom. Na jarenlange therapie is Sun-Mi weer in staat om één hand te bewegen, waardoor zij via een computer kan communiceren.

Gevangen in mijn binnenwereld is het schokkende, aangrijpende en toch heel positieve levensverhaal van een jonge vrouw die ondanks haar ziekte een vervuld leven eist, van zichzelf en iedereen om haar heen, en waarin ze laat zien dat je ook met lichamelijke beperkingen je dromen kunt verwezenlijken.

De meisjes van Kabul van auteur Awista Ayub

In januari was Awista Ayub in Nederland om haar boek De meisjes van Kabul te promoten. Awista en haar familie vluchtte toen zij twee was weg uit Kabul. In Amerika groeit Awista Ayub op tot een zelfstandige, sportieve vrouw die er van droomt om terug te keren naar Afghanistan om iets belangrijks te doen voor haar geboorteland.
Kort na de val van de Taliban zag ze haar kans: ze richtte een organisatie op die Afghaanse meisjes uit hun isolement haalt door ze te leren voetballen. Wat begon met acht jonge vrouwen is inmiddels uitgegroeid tot een waar fenomeen: op dit moment is er in Afghanistan een competitie van vijftien meisjesvoetbalteams, waarin honderden meisjes meespelen.

De meisjes van Kabul is een bijzonder en hartverwarmend verhaal. Dankzij Ayub vonden vele meisjes en vrouwen steun bij elkaar,  en kwamen zij oorlog en onderdrukking te boven, door samen te werken en op hun eigen krachten te vertrouwen.

De pers over De meisjes van Kabul
EenVandaag besteedde in een uitzending aandacht aan het verhaal van Awista en de voetballende Afghaanse meisjes. Het filmpje is hier te bekijken:



‘Dit boek is een baken van kracht en hoop en bewijst dat je kunt dromen in een land waar al zoveel dromen nachtmerries zijn geworden.’ – Voetbal International

‘Het boek De meisjes van Kabul is een heel bijzonder verhaal.’ – Libelle

Een doodgewone dinsdag werd het begin van een nachtmerrie

In 1999 worden de tienjarige Charlene en Lisa op weg naar school in een auto getrokken. Vier dagen lang worden zij gevangengehouden, gemarteld, verkracht en bijna vermoord. Het nieuws over de verdwijning van de meisjes beheerst dagenlang alle media en heel Engeland bidt voor hun veilige terugkeer. Maar dan gebeurt er een wonder: ze worden levend teruggevonden. Hun ontvoerder verdwijnt in de gevangenis en de zaak wordt gesloten. Voor Charlene en Lisa is de zaak echter verre van ten einde. Gedurende de jaren die volgen worstelen ze elk op hun eigen manier met hun pijnlijke herinneringen…

Het gebeurde op een dinsdag is het bewonderenswaardige relaas van Charlene en Lisa over hoe het voelt om ontvoerd te zijn, hoe ze die gruwelijke dagen overleefden en hoe zij de kracht vonden om het verleden achter zich te laten en hun leven opnieuw op te bouwen

Vanaf 25 februari ligt Het gebeurde op een dinsdag in de boekhandel.

Clara Rojas in Nederland

In september was Clara Rojas, auteur van Ik overleefde voor mijn kind in Nederland. Clara Rojas werd zes jaar lang samen met Ingrid Betancourt door guerrillabeweging FARC vastgehouden in de Colombiaanse jungle. Aan elkaar vastgeketend worden ze door de rebellen van het ene kamp naar het andere meegesleept, op de vlucht voor de regeringstroepen.

Midden in deze hel bevalt Clara Rojas in april 2004 van een zoon: Emmanuel. Zijn vader is een van de guerrillastrijders. Maar na een paar maanden blijkt Emmanuel ernstig ziek en laat de FARC hem achter bij een plaatselijke boer, die hem naar een ziekenhuis brengt. Zo komt het jongetje, naamloos, in een weeshuis terecht.

Pas na de bevrijding van zijn moeder en een DNA-test wordt bekend wie hij echt is. In januari 2008 werpen de jarenlange internationale onderhandelingen eindelijk hun vruchten af, en wordt Clara Rojas samen met een paar medegevangenen vrijgelaten.

Tijdens haar bezoek aan Nederland sprak Clara Rojas met verschillende media en sprak zij over de mensonterende omstandigheden in de jungle, FARC en haar zoon Emmanuel.